آتشی در شجر اخضر هستی افتاد

گشت حیران و در آن آخر بی کاه بماند

داشت هر رقعه وجود تو ز کثرت رختی

رخت آن رقعه چو پرداخته شد شاه بماند

چون شجر سوخته شده «انی اناالله» بماند

صبح با آن نفس سرد چو دیر آگه شد

از شب وصل تو با گریه و با آه بماند