بازخندی چو تو، من زار بگریم ز غمت

بر سر کوی تو، از شوق تو، من هر نفسی

. . .

در غمت زار بگریم من و از بی مهری

اوحدی دوش مرا گفت: بکن چاره خویش

چاره آنست که : ناچار بگریم ز غمت

آخر، ای دسته گل، سوسن باغ که شدی؟