اوحدی دوش مرا گفت: بکن چاره خویش

. . .

در غمت زار بگریم من و از بی مهری

بازخندی چو تو، من زار بگریم ز غمت

چاره آنست که : ناچار بگریم ز غمت

آخر، ای دسته گل، سوسن باغ که شدی؟

بی تو تاریک نشستم، تو چراغ که شدی؟