و گر خود صد هزار افسون بسازی

تو خود با زلف و چشمم بر نیایی

که این هندوست و آن ترک ختایی

نه آن سروم، که بر من دست یازی

ز لبهای من آنگه توشه گیری

که چون خال از دهانم گوشه گیری

همان بهتر که: از من سر بتابی