که چون خال از دهانم گوشه گیری

نه آن سروم، که بر من دست یازی

و گر خود صد هزار افسون بسازی

ز لبهای من آنگه توشه گیری

همان بهتر که: از من سر بتابی

که گر ترکم نگیری رنج یابی

نخستین بازیی بود این که دیدی