که گر ترکم نگیری رنج یابی

ز لبهای من آنگه توشه گیری

که چون خال از دهانم گوشه گیری

همان بهتر که: از من سر بتابی

نخستین بازیی بود این که دیدی

تو پنداری که اندوهی کشیدی؟

به یک دستانم از دست اوفتادی