بدرد من اکنون تو خرسند باش

همه بلخ ازو گشت زیر و زبر

ز گفت گرزم آنچ بر ما رسید

ندیدست هرگز کسی نه شنید

به گیتی درخت برومند باش

که من رفتنی ام به دیگر سرای

تو باید که باشی همیشه به جای