تو باید که باشی همیشه به جای

بدرد من اکنون تو خرسند باش

به گیتی درخت برومند باش

که من رفتنی ام به دیگر سرای

چو رفتم ز گیتی مرا یاددار

به ببخش روان مرا شاددار

تو پدرود باش ای جهان پهلوان