چو رفتم ز گیتی مرا یاددار

به گیتی درخت برومند باش

که من رفتنی ام به دیگر سرای

تو باید که باشی همیشه به جای

به ببخش روان مرا شاددار

تو پدرود باش ای جهان پهلوان

که جاوید بادی و روشن روان