به ببخش روان مرا شاددار

که من رفتنی ام به دیگر سرای

تو باید که باشی همیشه به جای

چو رفتم ز گیتی مرا یاددار

تو پدرود باش ای جهان پهلوان

که جاوید بادی و روشن روان

بگفت این و رخسارگان کرد زرد