بس شگرفی، که چشم بد ز تو دور

تا بدانیم و دل برو بندیم

به سخنهای عشق پیوندیم

به چه میمانی؟ ای حدیقه نور

به نبات حسن برومندی

همچو روی حسان همی خندی

ناشکفته گلی نهشتی تو