به نبات حسن برومندی

به سخنهای عشق پیوندیم

به چه میمانی؟ ای حدیقه نور

بس شگرفی، که چشم بد ز تو دور

همچو روی حسان همی خندی

ناشکفته گلی نهشتی تو

از شگفتی مگر بهشتی تو؟