روشنش دار روی و می بین فاش

دل زنگی که او ندارد رنگ

به زر و می که تیره باشد و تنگ

به سپید و سیاه غره مباش

تا چنین زنده ای تو در خوابی

چون بمیری تمام دریابی

هر که پیش از اجل تواند مرد