تا چنین زنده ای تو در خوابی

به زر و می که تیره باشد و تنگ

به سپید و سیاه غره مباش

روشنش دار روی و می بین فاش

چون بمیری تمام دریابی

هر که پیش از اجل تواند مرد

به چنین راز ره تواند برد