آینه سپهر را مهر رخ تو صیقلی

مختلف تو قد هلک معتقد تو قد نجا

شاه نشان قدسیان تخت نشین شهر قدس

ای شه ملک اصطفا وی لقب تو مصطفی

دیده آفتاب را خاک در تو توتیا

شاه فلک چو بنگرد طلعت ماه پیکرت

ذره صفت در او فتد بر سربامت از هوا