شاه فلک چو بنگرد طلعت ماه پیکرت

ای شه ملک اصطفا وی لقب تو مصطفی

آینه سپهر را مهر رخ تو صیقلی

دیده آفتاب را خاک در تو توتیا

ذره صفت در او فتد بر سربامت از هوا

ای شده آب زمزم از خاک در سرای تو

کعبه ز تست با شرف مروه زتست با صفا