دیده آفتاب را خاک در تو توتیا

شاه نشان قدسیان تخت نشین شهر قدس

ای شه ملک اصطفا وی لقب تو مصطفی

آینه سپهر را مهر رخ تو صیقلی

شاه فلک چو بنگرد طلعت ماه پیکرت

ذره صفت در او فتد بر سربامت از هوا

ای شده آب زمزم از خاک در سرای تو