هر که او را ذره ئی با ماهرویان مهر نیست

هر که از اول تصور میکند فرجام را

من ببوی دانه خالش بدام افتاده ام

گر چه صید نیکوان دولت شمارد دام را

بر چنین عامی فضیلت می نهند انعام را

شام را از صبح صادق باز نشناسم ز شوق

چون مهم پرچین کند برصبح صادق شام را