شام را از صبح صادق باز نشناسم ز شوق

گر چه صید نیکوان دولت شمارد دام را

هر که او را ذره ئی با ماهرویان مهر نیست

بر چنین عامی فضیلت می نهند انعام را

چون مهم پرچین کند برصبح صادق شام را

گر بدینسان بر در بتخانه چین بگذرد

بت پرستان پیش رویش بشکنند اصنام را