بر چنین عامی فضیلت می نهند انعام را

من ببوی دانه خالش بدام افتاده ام

گر چه صید نیکوان دولت شمارد دام را

هر که او را ذره ئی با ماهرویان مهر نیست

شام را از صبح صادق باز نشناسم ز شوق

چون مهم پرچین کند برصبح صادق شام را

گر بدینسان بر در بتخانه چین بگذرد