که ما ز چشم بیفکنده ایم طوفان را

ببر طبیب صداع از سرم که این دل ریش

ز بهر درد فدا کرده است درمان را

مگر حکایت طوفان چو اشک ما بینی

بقصد جان من آن کس که میکشد شمشیر

نثار خنجر خون ریز او کنم جان را

عجب نباشد اگر تشنه جمال حرم