نثار خنجر خون ریز او کنم جان را

مگر حکایت طوفان چو اشک ما بینی

که ما ز چشم بیفکنده ایم طوفان را

بقصد جان من آن کس که میکشد شمشیر

عجب نباشد اگر تشنه جمال حرم

ز آب دیده لبالب کند بیابان را

بعزم کعبه چو محمل برون برد مشتاق