بقصد جان من آن کس که میکشد شمشیر

ز بهر درد فدا کرده است درمان را

مگر حکایت طوفان چو اشک ما بینی

که ما ز چشم بیفکنده ایم طوفان را

نثار خنجر خون ریز او کنم جان را

عجب نباشد اگر تشنه جمال حرم

ز آب دیده لبالب کند بیابان را