ز آب دیده لبالب کند بیابان را

بقصد جان من آن کس که میکشد شمشیر

نثار خنجر خون ریز او کنم جان را

عجب نباشد اگر تشنه جمال حرم

بعزم کعبه چو محمل برون برد مشتاق

بسوزد از نفس آتشین مغیلان را

نوباد پای زمین کوب را بجلوه درآر