کو بود که میسوخت دلش برمن از اصحاب

از بسکه فشاندیم در از چشم گهرریز

شد صحن گلستان صدف لولوی خوشاب

در پاش فکندم سرشوریده از آنروی

یاران بخور و خواب بسر برده همه شب

وان سوخته فارغ ز خور و چشم من از خواب

او خون جگر خورده و من خون دل ریش