یاران بخور و خواب بسر برده همه شب

شد صحن گلستان صدف لولوی خوشاب

در پاش فکندم سرشوریده از آنروی

کو بود که میسوخت دلش برمن از اصحاب

وان سوخته فارغ ز خور و چشم من از خواب

او خون جگر خورده و من خون دل ریش

او می به قدح داده و من دل به می ناب