وان سوخته فارغ ز خور و چشم من از خواب

در پاش فکندم سرشوریده از آنروی

کو بود که میسوخت دلش برمن از اصحاب

یاران بخور و خواب بسر برده همه شب

او خون جگر خورده و من خون دل ریش

او می به قدح داده و من دل به می ناب

او بر سر من اشک فشان گشته چو باران