مرا که زلف تو در حلق جان طناب انداخت

چه دیده دیده خونبار من که یکباره

بقصد خونم ازینسان سپر بر آب انداخت

دل ار بلحقه شوریدگان کشد چه عجب

بیا که ساقی چشمم بیاد لعل لبت

ز اشک در قدح آبگون شراب انداخت

عروس مهوش ساغر نگر که وقت صبوح