در چمن هر دم که چون عرعر خرامان می شدی

ناوک مژگان یکایک برنشان می آمدت

چون ز باغ عارضت هر دم بهاری می شکفت

هر زمان مرغی بطرف گلستان می آمدت

خنده بر بالای سرو بوستان می آمدت

چون جهان را برخ آرام جان می آمدی

از جهان جان ندا جان و جهان می آمدت