پیوسته دامن من پرغم گرفته است

روی زمین و خون دلم نم گرفته است

پشت فلک ز بار غمم خم گرفته است

اشکم چه دیده است که مانند خونیان

مسکین دلم که حلقه آن زلف تابدار

بگرفت و غافلست که ارقم گرفته است

انفاس روح می دمد از باد صبحدم