مسکین دلم که حلقه آن زلف تابدار

پشت فلک ز بار غمم خم گرفته است

اشکم چه دیده است که مانند خونیان

پیوسته دامن من پرغم گرفته است

بگرفت و غافلست که ارقم گرفته است

انفاس روح می دمد از باد صبحدم

گوئی که بوی عیسی مریم گرفته است