انفاس روح می دمد از باد صبحدم

پیوسته دامن من پرغم گرفته است

مسکین دلم که حلقه آن زلف تابدار

بگرفت و غافلست که ارقم گرفته است

گوئی که بوی عیسی مریم گرفته است

چون جام می گرفت نگارم زمانه گفت

خورشید بین که ماه محرم گرفته است