دل ریشم چو در غمت خون شد

فتنه بنگر که با که بنشستست

عجب از سنبل تو می دارم

که چه شوریده زبر دستست

مردم دیده دست ازو شستست

گرچه بگسسته ئی دل از خواجو

بدرستی که عهد نشکستست