عجب از سنبل تو می دارم

همچو مرغ از چمن برون جستست

با منش هر که دید می گوید

فتنه بنگر که با که بنشستست

که چه شوریده زبر دستست

دل ریشم چو در غمت خون شد

مردم دیده دست ازو شستست