فتنه بنگر که با که بنشستست

یا رب این حوری از کدام بهشت

همچو مرغ از چمن برون جستست

با منش هر که دید می گوید

عجب از سنبل تو می دارم

که چه شوریده زبر دستست

دل ریشم چو در غمت خون شد