گر پر از لاله سیراب بود دامن کوه

خشت ایوان شه اکنون ز سر شدادست

خاک بغداد به مرگ خلفا می گرید

ورنه این شط روان چیست که در بغدادست

مرو از راه که آن خون دل فرهادست

همچو نرگس بگشا چشم و ببین کاندر خاک

چند روی چو گل وقامت چون شمشادست