همچو نرگس بگشا چشم و ببین کاندر خاک

ورنه این شط روان چیست که در بغدادست

گر پر از لاله سیراب بود دامن کوه

مرو از راه که آن خون دل فرهادست

چند روی چو گل وقامت چون شمشادست

خیمه انس مزن بردر این کهنه رباط

که اساسش همه بی موقع و بی بنیادست