مرو از راه که آن خون دل فرهادست

خاک بغداد به مرگ خلفا می گرید

ورنه این شط روان چیست که در بغدادست

گر پر از لاله سیراب بود دامن کوه

همچو نرگس بگشا چشم و ببین کاندر خاک

چند روی چو گل وقامت چون شمشادست

خیمه انس مزن بردر این کهنه رباط