نرگسش خون دلم خورده که این جام صبوحست

باد بر برگ سمن فتنه که این روی نگارست

سر موئی بصبا داده که این نافه چینست

بوئی از طره فرستاده که این باد بهارست

غمزه اش قصد روان کرده که هنگام شکارست

تهمتی بر شکر افکنده که این گفته خواجوست

برقعی برقمر انداخته کاین لیل و نهارست