برون ز نرگس پرخواب و روی چون خور دوست

که رشک طلعت خورشید و طیره قمرست

لطیفه ئیست جمالش که از لطافت و حسن

ز هر چه عقل تصور کند لطیف ترست

گمان مبر که مرا آرزوی خواب و خورست

ز هر که از رخ زیبای او خبر پرسم

چونیک بنگرم آنهم ز شوق بیخبرست