چونیک بنگرم آنهم ز شوق بیخبرست

برون ز نرگس پرخواب و روی چون خور دوست

گمان مبر که مرا آرزوی خواب و خورست

ز هر که از رخ زیبای او خبر پرسم

اگر چه مایه خوبی لطافتست ولیک

ترا ورای لطافت لطیفه دگرست

بدین صفت زتکبر بدوستان مگذر