ز هر که از رخ زیبای او خبر پرسم

ز هر چه عقل تصور کند لطیف ترست

برون ز نرگس پرخواب و روی چون خور دوست

گمان مبر که مرا آرزوی خواب و خورست

چونیک بنگرم آنهم ز شوق بیخبرست

اگر چه مایه خوبی لطافتست ولیک

ترا ورای لطافت لطیفه دگرست