خلیل ما همه بتهای آزری بشکست

چو شام زلف تو مشاطه از قمر برداشت

رخ تو رونق خورشید خاوری بشکست

دلم ببتکده می رفت پیش ازین لیکن

چو برگ نسترن از شاخ ضمیران بنمود

بعشوه گوشه بادام عبهری بشکست

ببرد گوی ز مه طلعتان دور قمر