نه کمانیست که شایسته هر بازوئیست

دهنش یکسر مویست و میانش یک موی

وز میان تن من تا بمیانش موئیست

ابروی او که ز چشمم نرود پیوسته

مرهمی از من مجروح مدارید دریغ

که دلم خسته پیکان کمان ابروئیست

گر من از خوی بد خویش نگردم چه عجب