که دلم خسته پیکان کمان ابروئیست

ابروی او که ز چشمم نرود پیوسته

نه کمانیست که شایسته هر بازوئیست

مرهمی از من مجروح مدارید دریغ

گر من از خوی بد خویش نگردم چه عجب

هر کسی را که در آفاق ببینی خوئیست

ز آتش دوزخم از بهر چه می ترسانید