ز آتش دوزخم از بهر چه می ترسانید

که دلم خسته پیکان کمان ابروئیست

گر من از خوی بد خویش نگردم چه عجب

هر کسی را که در آفاق ببینی خوئیست

دوزخ آنست که خالی ز بهشتی روئیست

نسخه غالیه یا رایحه گلزارست

نکهت سنبل تر یا نفس گلبوئیست