گر من از خوی بد خویش نگردم چه عجب

نه کمانیست که شایسته هر بازوئیست

مرهمی از من مجروح مدارید دریغ

که دلم خسته پیکان کمان ابروئیست

هر کسی را که در آفاق ببینی خوئیست

ز آتش دوزخم از بهر چه می ترسانید

دوزخ آنست که خالی ز بهشتی روئیست