هر کسی را که در آفاق ببینی خوئیست

مرهمی از من مجروح مدارید دریغ

که دلم خسته پیکان کمان ابروئیست

گر من از خوی بد خویش نگردم چه عجب

ز آتش دوزخم از بهر چه می ترسانید

دوزخ آنست که خالی ز بهشتی روئیست

نسخه غالیه یا رایحه گلزارست