چهره خویش را در آینه بین

باد هرمی که می خوری نوشت

تو از آن برتری بزیبائی

که رسد دست ما در آغوشت

تا ببینیم مست و مدهوشت

باده امشب چنان مخور خواجو

که چو دیشب برند بر دوشت