به اشک من که زند دم ز مجمع البحرین

به خدمت تو که از بنده گشته ئی آزاد

به نیم شب که مرا همزبان شود خامه

بصبحدم که مرا همنفس بود فریاد

بچشم من که برد آب دجله بغداد

که آن چه در غم هجر تو می کشد خواجو

گمان مبر که بصد سال شرح شاید داد